Artık tek başıma yaşıyorum özlemimi…
Gecelerin bu kadar uzun ve sessiz oldugunu yeni farkettim biliyor musun?..
Ben ki hep geceleri çalışırdım, gecenin sessizligini severdim…
Sen hayatıma girene kadar. Sen hayatımdan ansızın çıkıp gidene kadar…
Şimdi geceler sensiz ve sessiz, uzun ve sıkıcı…
Senden önce sabah nasıl olmuş anlamazdım, sen geldin ve gecelerim daha bir renkli oldu…
Daha da çabuk geçer oldu gecelerim…
Ve sabahlar daha bir neşeli geliyordu bana…
Çünkü biliyordum ki bütün gün o gözlerinin içine dalıp gidecektim…
Hiç bir şeyi umursamadan seninle geçecekti bütün günüm…
Ve sen gittin…
Artık gecelerim bitmez oldu biliyor musun?..
Belkide ömrümde ilk kez geceleri çalışmadan uyumak istiyorum…
Uyumalıyım ki bu sensiz ve sessiz uzun ve sıkıcı geceler bir an önce bitsin diye.
Sonra aklıma doğacak gün geliyor, olacak sabah…
Artık sabahlarımın da bir anlamı kalmadı be…
Yok artık o gözlerin… Umursamadan geçecek bir günde yoksun sen…
Ben seni, seninleyken bile özlerken…
Şimdi ne sen varsın yanımda, ne de içine dalıp gideceğim gözlerin.
Ne hiç bırakmak istemediğim ellerin yanımda, ne de sesin kulağımda…
Seninle birlikte bir anda anlam kazanan hayatım, sen gidince yine bir anda anlamsızlaştı be…
Ben seni, seninleyken bile özlerken…
Artık tek başıma yaşıyorum özlemimi, yalnız günlerimde ve gecelerimde.