Boşver…
Boşver bulamasın senin gibisini…
Ayrılığınızın acısı yeni yeni hissettirmeye başladı kendini değil mi?
Boşver…
İnan boşverilmiyor biliyorum…
insan önce şarkılarda alırıyor onu…
Sanki bütün şarkılar sana yazılmış oluyor o anlarda…
Gözlerin yaş bilmezken en ufak şarkı sözü bile gözünden, yaşların akmasına sebep oluyor…
Sevmek bu değil diyorsun kendince.. Ama sevmek bu… Karşılığı olmasada seviyorsun işte…
Canın acıyor biliyorum ve bu durdurak bilmeyen acı yüzünden gecelerce gözüne uyku girmiyor..
Zamanla alışıyorsun bu uykusuz gecelere…
Zamansız dalıp gitmelere…
Kış ayazı diye tabir etmiş geçende biri bu acıyı, baharı bekleyen bir yürek olarak betimlemiş hissettiklerini…
Herkes kendine göre betimler yaşadıkları hisleri…
Ya sen?
Sen nasıl betimledin kendini?
İfade edebildin mi tam manasıyla?..Cümleler seni anlatmaya yetti mi?
Acını dindirdi mi anlatmaya çalıştıkların?..
Yoksa sen de susmayı mı tercih ettin benim gibi…
Söylesene iyisin değil mi?
Bir yanıt yazın