Annenin yeri biz de ne kadar farklı olsa da “baba” sözcüğü çok daha farklı gelir. Hep ulaşılamayan yıkılmaz ve bizim için dünyayı yıkabilecek görünümde olan babalarımızın içinde bir anne masumluğu olduğunu biliriz aslında. İlginçtir dünyaya gözlerini açmış bir çok bebek ağzından dökülen ilk sözlerin ne olduğunu farketmeden “ba ba, baba” demiştir herhalde…
Ve biraz daha büyüdüğümüzde “anne, anne” diye ağladığımızda yanımıza ilk gelen babalarımız olmuştur hep. Belkide onun geleceğini bildiğimiz için ağladık birçok sefer. Babamızın o az gösterdiği içindeki cevheri bir kez daha görebilmek için…
Aslında bize belkide annemizden çok daha fazla ilgi göstermek isteyen, bizden daha çocuk olan babalarımız, biz büyüdükçe daha az ilgileniyorlar bizimle. Aslında ilgilenmemek değil ama bizi daha özgür bırakmak ve seçimlerimizde hür kılmak adına yaptıkları bir şey bu aslında. Hayatı toz pembe görmememiz açısından olsa gerek, artık çocukken boğuştuğumuz babamız öyle şakalar yapmaz oluverir birden… Ama oğluyla eğlenmek, çocuklar gibi boğuşmak ister içinden. Tabi yaş ilerledikçe beraber zaman geçirme şekliniz de değişir, beraber baba oğul gezersiniz dertleşirsiniz. Ama onu hep yanınızda hissedersiniz.
Bir yanıt yazın