Mart 2011 3

Papatyaların toprağı gelinlik gibi sardığı bu mevsimde, Yeminlerle yoğrulmuş sözlerin arefesinde,

Artık son noktayı koyuyorum.

Tüm Melekler, Cebrail ve Allah şahittir ki, bundan ötesi olmayacak…

Bugün yeğenim Emre’nin dişi apse yaptığı için doktora götürdüm, dişçiden dönüşte otobüste bindik, oturduğumuz koltuğun parelelinde yani  yan koltukta oturan  siyah gözlüklü bir amca ile arkasında duran 30’lu yaşlarda genç adamın konuşmalarına kulak misafiri oldum..

Hatırladığım kadarı ile aynen şunları konuşuyorlardı …

Genç adam: Aski’ye gideceğim de, nerede inmem gerekli?
Siyah gözlüklü amca: Önümüzdeki durakta  ineceksiniz. Sağ tarafta  mavi bina var orası Aski

Tam o sırada Kazım Karabekir Caddesi üzerinde Havaş otobüslerinin kalktığı yerdeyiz. Otobüs Aski’nin bulunduğu durağa gelince genç adam  tam  aksi yöne bakıyor ve  aynen şunları söyledi.

Genç adam: Burada mavi bina  yok yanlış olmasın?
Siyah gözlüklü amca: Görmüyor musun sağ tarafta koskoca mavi bina  var..
Genç adam: “Ha tamam” dedi teşekkür edip, otobüsten indi.

Bu diyalogda geçen siyah gözlüklü amca görme  engelli biriydi..  Genç arkadaş bunun farkında dahi değil. İhtiyarın arkası dönük olduğu için belki farketmedi ama  ihtiyar amcanın engelli olmasına  rağmen hafızasının kuvvetli ve adres bilgisinin iyi  olması dikkatimi çekti.

“Herkes bakar ama bazıları görür…”