Halet-i Ruhiye 85

Hani çocukken oynadığımız oyunlarda ki gibi,
Sen saklansan yine ve ben hiç sıkılmadan arasam… 
“Bulamadığımda çıkmazsan” diye öyle çok korkuyorum ki…
Seni hiç bulamazsam, durmadan gözlerimi yummak zorunda kalırsam ya…
Bir gün kendiliğinden çıkar mısın; “Ben seni çok özledim.” dersem ??

Özlemin olmasa ne anlamı kalırdı umut etmenin,
Umut olmasa özlem denir miydi yürekteki derin sevgine…
“Umut etmekten bıkarım” diye öyle çok korkuyorum ki…
Göz gördüğüne inanır gönül ise gözün görmediğini uzaklarda arar ya…
Bir gün karşıma çıkar mısın;  “Ben seni çok özledim.” dersem ??

Sayfalarca değil, sadece iki kelime yeterlidir, arkadaşını yüreğine sığdırmak için…

Herkes kendini tanır, bilir, sever, içinde biraz kibir varsa, kendini övmeyi, övülmeyi de  sever. Olumlu yönlerini görür kendi içinde, olumsuz taraflarını göremez, anlatamaz. Korkar, yalan söyler. Çok severse …  Aptallıklarıyla  övünür.. Bencil bir insan olur..

Kişi istese de kendini doğru bir şekilde  ifade edemez, çoğu zaman bu böyledir. Hep eksik kalır.. (daha&helliip;)

Sensiz de yeniyor yemek işte! Gerçi ekmeğin köşesini hep sana ayırmak geçiyor içimden ama yapmıyorum. İnadına ben yiyorum. Olmayan hakkını kaybediyor!

Sensiz de gülünüyor işte! Bazen öyle olaylar oluyor ki, elim telefona gidiyor. Anlatmak istiyorum çünkü sadece ikimiz anlarız, biliyorum fakat aramıyorum!

Sensiz de uyunuyor işte! İlk zamanlar dönüp durduğum o yatağa, şimdi kafamı koyunca kapanıyor gözlerim. Hayatın yorgunluğu, günün stresi derken, vücut da bitiyor. Bir ara yastığa sarılıyordum sen diye! Şimdi uyanınca bakıyorum ki, elim kolum bomboş! Vakti gelince saracaktır başka bedeni, bekliyorum! (daha&helliip;)

Bir gün daha geçti. Sensiz, vefasız sevgili…
İki ayrı yoldan aynı feci sona, bir çare , çaresizce sürükleniyoruz.
Devrik cümlelerimin umarsız öznesi
Oysaki ben, ne  doyumsuz bir iştahla sevmiştim seni..

O kadar yorgun ki şu zavallı yüreğim…

Ağlayası var işte bugün…

Hergün yeni bir gün diğerek başladığım, bugün yeni güzellikler olacak dediğim halde değişmeyen bir hayat yaşıyorum işte

Sessizliğe bürünesim var bugün…

en sessiz halimle hayatımı devam ettiresim işte (daha&helliip;)

Başarı, basit hâliyle “istenilen bir sonucu elde etmektir.”

Kimi kişilerin, genel veya belli değer yargılarına göre “yanlış, kötü, zararlı” kabul edilen amaçlara ulaşma yolunda gösterdiği bir takım gayret ve girişimlerin istenen sonla sonuçlanması da o kişilerce başarı olarak değerlendirilse de, gerçek anlamda başarıdan söz edebilmek için “doğru, iyi,  yararlı” sonuçlara ulaşılmış olması gerekir aslında … (daha&helliip;)

Son konuşmamızdan bir özür borcum var sana “Aşk bitiyor” demiştim.
Hayır, bitmiyor aşk,
Yaşamı da içine katıp,
Hakettikleri değeri veriyorsan,
Koruyup onu özenle büyütüyorsan,
Bitmiyor, bitmedi aşk…

Bazen kendinizi, anılarla boğuşurken yada hüzünlü bir  resimde buluyorsunuz…

O’nu hatırladıkca  başı göğe ermişçesine ya da asansör boşluğuna düşmüşçesine ürperiyorsa yüreğiniz… Ömrü saatlere sıkışmış bir kelebek telaşıyla O hüzünden bu neşeye konup kalkıyorsanız gün boyu nedensiz… ve her konduğunuzda diğerini iple çekiyorsanız bu hislerin…

O’nunlayken pervaneleşen yelkovanlar, O’nsuz mıhlanıp kalıyorsa yerine, bir akrep kadar hain… sınıfta, büroda, yolda, yatakta içiniz içinize sığmıyor, O’ndan söz edilince yüzünüz, sizden habersiz, mis kokulu bir ekmek dilimi gibi kızarıyor, mahcup somurtuyor veya muzip sırıtıyorsa, ve O, her durduğunuz yerde duruyor, her baktığınız yerden size bakıyor, siz keyiflendikçe gülüp, hüzünlendikçe ağlıyorsa… (daha&helliip;)